Magazines / Nr 01 2018

Nr 01 2018

Digitalisering slaat zijn ankers uit

Wie allergisch is aan goed nieuws, kon de eerste weken van het nieuwe jaar maar beter onder een brede paraplu schuilgaan. Positie- ve berichten over de economie kwamen immers met pijpenstelen naar beneden. Record aan vacatures. Stijgend ondernemersvertrou- wen. Opeenvolgende kwartalen van economische groei … De begroting zou er zelfs bijna nog van in evenwicht geraken. Dit maakt dat het Indumation Network event, waarop de technologische industrie ten dans uitnodigt in de Brabanthal in Leuven, in opperste luim zal kunnen verlopen. De hele industrie voelt immers de wind in de zeilen en is druk bezig met het investeren in zijn productie- sites. Jawel, er is weer geloof in een Belgische maakindustrie. Digitalisering lijkt bedrijven steviger dan ooit bij ons te verankeren.

De tijd dat lageloonlanden in Azië als een magneet alle productiebedrijven naar zich trokken is voorbij. Dat heeft er in de eerste plaats mee te maken dat een deel van die loonkloof intussen al is dicht gefietst. Ook in landen zoals China zijn medewerkers duurder geworden en zet de beweging zich in dezelfde richting verder. Maar er zullen altijd landen met lagere loonbarema’s blijven. Wat maakt dan het verschil? Waarom kan investeren in automatisatie hier nu wel een beter en zelfs goedkoper alternatief vormen? Het zijn niet onze maakbedrijven die hun DNA via gentherapie aangepast hebben. Het is de consument die zijn oude schubben heeft afgeschud en op een andere manier in het leven staat. Hij wil het liefste een gepersonaliseerd product en hij wil het meteen. Met andere woorden, hij heeft niet het geduld om nog zes weken te wachten tot het transportschip uit China aanmeert. En hij is er even- min tuk op om een verkeerd product te ontvangen. Geïndividualiseerde producten laten minder marge voor fouten toe.

Automatisering blijft echter wel de voorwaarde voor een rendabele, concurrentiële industrie. Flexibele automatisering weliswaar. Dat betekent echter allerminst dat er enkel nog jobs voor robots liggen. Niet alles valt immers te automatiseren, al doen zij wel hun uiterste best om de zwaktes van de mens te compenseren. Een robot kan een machine wel beladen en ontladen en tot 100.000 maal hetzelfde saaie klusje uitvoeren zonder klagen. Maar om het onderhoud erop te verrichten zijn er tot nader order nog altijd mensenhanden nodig. De komst van digitalisering zal dat niet veranderen. Ook wanneer we evolueren naar predictief onderhoud. En dat geldt evenzeer voor zijn bediening. Iemand moet de robot nog altijd vertellen wat er precies moet gebeuren. Al doen fabrikanten wel hun uiterste best om hem zoveel mogelijk intelligentie mee te geven, zodat hij zelf kan berekenen en programmeren hoe hij dat het beste kan doen. Het bewijst het belang van een gezonde, sterke keten voor de hele technologische sector waarin scholen, onderzoeksinstellingen, leveranciers en bedrijven elkaars noden aanvullen.

Volgens de regel zorgt iedere job in de maakindustrie voor 2,5 jobs verderop. Automotisatie bedreigt deze stelling niet. Maar dan moeten we die jobs wel kunnen invullen en daar knelt het schoentje. De kaap van 250.000 vacatures werd in 2017 voor het eerst gerond, maar een derde bleef wel openstaan. Het blijft met andere woorden geen sinecure om jongeren warm te maken voor een job met een technologisch profiel. Nochtans kunnen de bedrijven door de toenemende aanwezigheid van flexibele automatiserings- systemen een bijzonder interessant profiel aanbieden. Veel van onze bedrijven zijn bakens van technologisch vernuft. Daarvoor hoef je niet langer het hoofdkantoor van technologiereuzen als Google, Microsoft en Apple binnen te wandelen. Er zijn hier om de hoek genoeg parels aan de kroon te vinden. En met de uitreiking van de Factory of the Future Awards mogen we er straks weer verwelkomen.

Veel leesplezier!

Valérie Couplez

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: